بالاخره از این بیمارستان آزاد شدممممم! 😭🏃🏻♀️💨
بچههااااااااااااااااااااا!
بالاخره کارآموزیمون توی این بیمارستان تموم شد و من میتونم با افتخار اعلام کنم که این دوره رو با موفقیت پشت سر گذاشتم؛ البته با یه مقدار آسیب روحی، چند کیلو استرس و کلی خاطره که احتمالاً تا آخر عمرم قراره یه گوشهی مغزم خاک بخورن! 😂🤌🏻
ولی صبر کنین، قسمت جالب ماجرا اینجاست…
من که روزهای اول با کلی سؤال و ابهام وارد بیمارستان شده بودم، الان به مرحلهای رسیدم که برای اولین بار تونستم خودم یه تشخیص بدم و با اعتمادبهنفس بیشتری دربارهش نظر بدم! 😭🔬
یعنی اگه منِ روز اول و منِ روز آخر کارآموزی رو کنار هم بذارن، احتمالاً منِ روز اول میپرسه: «ببخشید، این چیه؟» و منِ روز آخر با قیافهی آدمهای باتجربه میگه: «بذار ببینم قضیه چیه…» 😂🧐
و صبر کنین، هنوز تموم نشده!
مربیمون هم از عملکردم راضی بود و بهم گفت حرفهای هستم! 🥹🤍
شما نمیدونین شنیدن همچین حرفی چقدر خوشحالم کرد. مخصوصاً وقتی میدونی اول این مسیر با کلی استرس و تردید شروع کرده بودی و حالا یکی از آدمهای باتجربهای که داره عملکردت رو میبینه، از کارت راضیه.
البته هنوز تا اون مرحلهای که با روپوش سفید راه برم و همهچی رو بدونم فاصله دارم؛ فعلاً فقط اعتمادبهنفسم بعضی وقتها از اطلاعاتم جلو میزنه! 🤡🤝🏻
اما جدا از شوخی، این بیمارستان یه چیزهایی بهم نشون داد که هیچوقت با خوندن جزوه نمیشد تجربهشون کرد.
اینجا هم مرگ رو دیدم، هم تولد رو.
هم لحظههایی که آدمها با غم روبهرو میشدن، هم لحظههایی که یه زندگی تازه شروع میشد.
و عجیبترین قسمت زندگی همینه؛ اینکه توی یه ساختمون، یه خانواده ممکنه برای از دست دادن عزیزی گریه کنه و یه خانوادهی دیگه از اومدن یه عضو جدید خوشحال باشه.
بعضی صحنهها و صداها هم هستن که حتی اگه نخوای، توی ذهنت میمونن. لحظههایی که باعث میشن چند دقیقه مکث کنی و بیشتر به زندگی فکر کنی…
خلاصه که بیمارستان برای من فقط یه محل کارآموزی نبود؛ یه ترکیب عجیب از درس، استرس، تجربه، اتفاقات غیرمنتظره و لحظههایی بود که باعث میشدن چند دقیقه به زندگی فکر کنم و بعد دوباره برگردم سراغ کارم! 🥹🤍
البته که قرار نیست تمام خاطرات این دوره جدی و رسمی باشن! چون ما یه شخصیت ویژه هم داشتیم که اسم رمز من براش شده بود:
خرس قطبی! 🐻❄️😂
خرس قطبی ما یکی از مراجعینی بود که از آمپول حسابی میترسید. یعنی ظاهراً خودِ آمپول هنوز وارد صحنه نشده بود، ولی ترسش از قبل حضور خودش رو اعلام کرده بود! 😂
هر بار که صحبت از آمپول میشد، ما هم با یه چالش جدید روبهرو میشدیم. خلاصه که در کنار یاد گرفتن کارهای تخصصی، مهارتهای مذاکره و آرامسازی هم داشتیم تمرین میکردیم! 🙂
واقعاً بعضی از آدمهایی که توی این مدت دیدم، هرکدوم به شکلی تبدیل به بخشی از خاطرات این دوره شدن.
و حالا میرسیم به یادگاری ویژهی بیمارستان از روزهای آخر کارآموزی…
فکر کردین قراره فقط با خاطرات خوب و تجربههای جدید از اینجا بریم؟! نه خیر! بیمارستان ظاهراً با خودش گفته بود:
«این دانشجو داره میره؟ صبر کن یه یادگاری هم بهش بدیم!» 💀
و اون یادگاری چیزی نبود جز…
یه جزوهی غولپیکر که همونجا توی بیمارستان بهمون دادن! 🙂📚
آقا من وقتی دیدمش، چند ثانیه فقط بهش خیره موندم.
بعد توی ذهنم این مکالمه شروع شد:
«این چه کوفتیه؟! 😭»
«چرا انقد گندهست؟!»
«قطرش از بالشتم بیشتره!!»
«اصلاً توش چی نوشتن که انقد زیاده؟!»
«مگه قراره کل تاریخ پزشکی رو از اول تا آخر حفظ کنیم؟!»
«کاملا میشه باهاش یه ادمو کشت!!»
یعنی جزوه نبود؛ آجرِ فشردهشده با محتوای آموزشی بود! 😂
فقط مونده بود موقع تحویلش بگن:
«خب، اینم برای یادگاریِ پایان کارآموزی. امیدواریم همیشه همراهت باشه.» 🙂📚
همراه من باشه؟!
ببخشید، من قراره درسش رو بخونم یا باهاش اسبابکشی کنم؟! 😭
حالا تصور کن بعد از یه دورهی کارآموزی که خودش بهاندازهی کافی پر از تجربه و اتفاق بوده، برگردی خونه و با این موجود عظیمالجثه روبهرو بشی.
من فقط میخواستم یه نفس راحت بکشم، نه اینکه وارد مرحلهی جدیدی از نبردهای زندگی بشم! 🙂
کارآموزی تموم شد، ولی ظاهراً مرحلهی باسفایت آخر تازه شروع شده: جنگ با جزوه! 💀⚔️📚
در نهایت، وقتی به عقب نگاه میکنم، میبینم این دوره فقط چند روز حضور توی بیمارستان و انجام یهسری وظیفه نبود؛ پر بود از تجربه، یادگیری، استرس، لحظههای خوشحالکننده، اتفاقات غیرمنتظره، اولین تشخیص، تعریف مربی، خرس قطبیِ آمپولگریز و البته جزوهای که احتمالاً تا مدتها کابوس شبهام خواهد بود! 😂🤍
شاید هنوز خیلی چیزها مونده که باید یاد بگیرم، اما خوشحالم که تونستم یه قدم جلوتر برم، چیزهای تازهای یاد بگیرم و کمی بیشتر به خودم اعتماد کنم.
این عکس هم یادگاری یکی از همین روزهاست؛ روزهایی که شاید یه روز دلم براشون تنگ بشه. 🥼🤍

شیفت انتظار؛ با چاشنی هلو کیتی و کفشهای خسته 🩺🎀— Cup of Zee ☕🍪🎀
#آزاد_شدیم #پایان_کارآموزی #من_و_این_همه_خاطره #زندگی_دانشجویی #از_جزوه_تا_واقعیت #اعتمادبهنفس_بیشتر_از_اطلاعات 😂 #CupOfZee


بالاخره از این بیمارستان آزاد شدممممم! 😭🏃🏻♀️💨 

